Në  shtratin e vdekjes 

Shko, puqe kokën tënde mbi nënkresë, më brakti;

më lër vetëm të shkatërruar, të lodhur nga udhëtimi

i kësaj nate, i përpëlitur në një ethe pasioni deri në sabah.

            O qëndro dhe bëju falës

            ose nëse do, ji mizor dhe largohu

Fluturo prej meje, larg shqetësimit;

merr rrugën e sigurisë, larg këtij rreziku. 

Ne jemi rritur në këtë  qoshe të zisë

duke rrotulluar rrotën e ujit me një rrëke lotësh.

Ndërsa një tiran me zemër guri therr, dhe

askush nuk i thotë”gatitu të paguash paratë e gjakut”

Besimi tek mbreti vjen lehtë  në kohë të dashura,

po qëndro besnik dhe duro tani, dashnor i zbehtë. 

Nuk ka kurim për këtë  dhimbje, pos vdekjes. 

Në një ëndërr natën e kaluar pashë

një burrë plak në kopshtijen e dashurisë

duke ma bërë me dorë, duke më thënë “Avitu”.

Në këtë shteg, Dashuria është smeraldi,

e gjelbra e bukur që  largon kucedrat,

mjaft, jam duke e humbur veten. 

Nëse je njeri që mëson, lexo

ndonjë gjë klasike,

historinë e mundimit njerëzor dhe mos u kënaq

me vargje mediokre.  

Bismillah 

Është zakoni yt të ecësh ngadalë

prej vitesh mban një  brengë.

Kaq i rëndë, si mund të  jesh i thjeshtë?

Me kaq shumë fije, si pret të arrish ndokund? 

Ji i gjerë si ajri të  mësosh një të fshehtë.

Deri tash, je pjesë të  barabarta argjile

dhe uji, baltë e trashë. 

Abrahami mësoi si dielli dhe hëna dhe tërë yjet

janë vënë.

Ai tha nuk do t'i shoqëroj më shokë Zotit 

Jemi kaq të dobët. Dorëzoju hirit.

Oqeani kujdeset për secilën valë

derisa mbërrin në breg.

Ke nevojë për më  shumë ndihmë sesa kujton.

Po përpiqesh ta jetosh jetën tënde në një skelë

thuaj Bismillah, në emër të Zotit,

sic bën imami me një  thikë kur bën kurban kafshën 

Bismillah thuaj vetes së vjetër

për të gjetur emrin tënd të ri. 
 
 

Ghazal 441  

Tregoje fytyrën Tënde, sepse kopshtijat dhe trëndafilnajat janë ato që dua.

hapi buzët e Tua, sepse mjalti i bollshëm është ajo që dua.

Diell i bukurisë, dil për një moment jashtë prej resë, sepse

ai shkëlqim dhe ai nur është  ajo që dua. 

që prej ajrit tënd dëgjova tingullin e një daulleje; U ktheva

sepse parakrahu i sulltanit është ajo që dua.

Ti the gjithë kapricio, “Mos më shqetëso më, zhduku!”

Ajo e thënura jote “Mos më shqetëso më!” është ajo që dua.

Edhe refuzimi yt, “Zhduku, mbreti nuk është në shtëpi”

dhe mendjemadhësia dhe egërsia e portierit, janë ato që dua.

Në dorën e cdokujt që  ekziston ka metal bukurie

ajo gurore hijeshie dhe ajo minierë janë ato që dua.

Kjo bukë dhe ky ujë  i rrotës së qiejve janë si një rrëke

tradhëtare. unë jam peshku, Omani është ajo që dua.

Po qaj si Jakubi, ah! ah! fytyra e dëlirë e Jozefit të Kanaanit

është ajo që dua. 

Pasha Allahun, pa ty ky qytet është një burg për mua;

Endem jashtë, mali dhe shkretëtira janë ato që dua. 

Zemra ime është e shqetësuar prej këtyre bashkëudhëtarëve

shpirtdobët; Luani i Zoti dhe Rustam-i Dastanit janë ato që dua.

Shpirti im është i sëmurë  prej Faraonit dhe tiranisë së tij; nuri i

fytyrës së Musës, të  birit të Imranit është ajo që dua. 

Jam i lodhur nga këta njerëz të përlotur, të mbushur me ankim;

ai ankim i fryrë dhe i zhurmshëm i këtyre pijanecëve është ajo që dua.

Jam më i rrjedhshëm sesa bilbili, por prej zilisë vulgare

një vulë kam në  gjuhë, dhe të ankuarët është ajo që dua. 

Mbrëmë, sheikhu përshkroi gjithë qytetin, me një llambë në dorë

duke thirrur “jam i lodhur prej kafshës dhe djallit, një njeri kam dëshirë(të gjej)”

Ata thanë, “Ai nuk gjendet, edhe ne kemi kërkuar”. Ai u gjegj

“Atë, të cilin nuk mund ta gjejmë, atë dëshiroj (të gjej)”

Ndonëse jam pa asnjë  kacidhe, nuk do ta pranoj një kornelion

të vockël, pasi ai kornelion i rrallë i cmuar është ajo që dua..

I fshehur prej cdo syri, dhe të gjithë gjërat janë parë prej Tij -

ai, i Fshehuri, i shpallur nëpër aktet është ajo që dua.

Gjendja ime ka shkuar përtej cdo dëshire dhe malli; prej

minierës dhe vendit të  elementëve është ajo që dua.

Veshi im e dëgjoi përrallën e besimit dhe u deh; ku është pjesa

e shikimit? Forma e besimit është ajo që dua.

Në një dorë  kupa e verës, në tjetrën kacurreli i të Dashurit -

të vallëzoj kështu, në mes të sheshit, është ajo që dua.”

Violina thotë “Jam e vdekur prej të priturit; dora, fundi dhe harku

i Uthmanit është ajo që dua.” 

Jam njëherazi violina e Dashurisë, dhe Dashuria është violinisti;

ky nder i të luajturit prej të GjithëMëshirëshmit është ajo që dua.

Rapsod dinak, numëroje kusurin e kësaj ode në këtë mënyrë

sepse në këtë  mënyrë kam dëshirë. 

Tregoje fytyrën tënde prej lindje, Diell i Krenarisë së Tabrizit;

Jam zogu kryekurorë, prania e Solomonit është ajo që dua. 
 

Ghazal 1919 

Kjo është dashuri: të  fluturosh në qiell, cdo cast të grisësh

qindra vello;

Së pari, për t'u shkëputur nga fryma – hapi i parë për të hequr dorë

nga këmbët

Të heqësh dorë  nga kjo botë, të shohësh vetëm atë që ti vetë 

ke parë 

Unë thashë, “Zemër, urime që hyre në rrethin e të dashurve,

mbi të parët përtej kutit të syrit, mbi të vrapuarit në luginën e

kraharorëve.” 

Prej nga erdhi kjo frymë, O zemër? Prej nga erdhi kjo rrahje,

O  zemër? 

Zog, fol me gjuhën e zogjve: Unë do i jap vëmendje kodeve tuaj 

Zemra tha : Isha në punishte, ndërkohë që shtëpia e ujit dhe argjilës

po piqej.

“Po fluturoja prej punishtes ndërsa punishtja po krijohej”

“Kur nuk rezistoja dot më, ata më tërhoqën zvarrë;

si mund ta them se si më  tërhoqën?”  
 
 
 
 

Poemat e Dasmës  

***  
 

Bekimet që rrjedhin në  cdo dasëm

u bashkofshin, O Zot, në  dasmën tonë!

      Bekimet e Natës së Kadrit,

      muajit të agjinimit

      iftarit

bekimet e takimit te Ademit me Havanë

bekimet e takimit të  Jozefit me Jakubin

bekimet e këqyrjes në  parajsë të të gjithë vendeve

dhe më, një bekim tjetër që nuk vendoset me fjalë:

      shpërndarjen e frutshme të gëzimit

      të  fëmijëve të Shayakut

      dhe pleqve tanë! 

Në shoqërimin tonë dhe gëzim

qofsh ti si qumësht dhe mjaltë

në bashkimin dhe besnikërinë,

njësoj si sheqeri dhe hallva

Bekimet e atyre që ngrejnë  dolli

dhe atij që shtin verën

pagëzofshin atë që  tha Amen dhe

atë që bëri lutjen. 
 

***  
 

Kjo martesë  - Ode 2667 

Qoftë e bekuar kjo martesë  e këto betime

Qoftë si qumështi i ëmbël,

kjo martesë, si verë  dhe hallvë.

Dhëntë kjo martesë  fruta dhe hije

si palma e hurmës.

Qoftë kjo martesë  plot me të qeshura,

cdo dite, një ditë  në xhennet.

Qoftë kjo martesë  një shenjë dhimsurie,

një vulë gëzimi këtu dhe pas kësaj.

Pastë kjo martesë  një fytyrë të dëlirë dhe një emër

të mirë, një fatbardhësi si mirëpritje,

si hëna në qiellin e kaltër e të pastër.

Jam pa fjalë të përshkruaj sesi shpirti

më troshollitet në  këtë martesë.

*** 

Martesa në  mesditë 

A e di vëlla, se je një  princ?

një bir i Ademit. Dhe ajo shtrigë e Kabulit

e cila të mban me ngjyrën dhe parfumin e saj

është bota?

Thuaji fjalët, kërkoj strehë

tek Zoti i Mesditës. 

Shmange frymëmarrjen e nxehtë  që të mban lidhur

me të. Ajo fryn frymë  mbi nyje dhe askush

nuk mund t'i zgjidhë. Ndaj erdhën profetët.  

Shih për ata, fryma e të  cilëve është e freskët

kur ata marrin frymë  mbi nyje, ato lëshohen. 

Gruaja e vjetër e botës të ka shtënë ty në rrjetën e saj

për gjashtëdhjetë vjet. Frymëmarrja e saj

është fryma e zemërimit të Zotit. Por mëshira

e Tij ka më shumë  fuqi. Mëshira është përpara zemërimit.  

Ti duhet të martohesh me shpirtin tënd.

Ajo martesë është  rruga.

Bashkimi me botën është  sëmundje.  

Por është kaq e vështirë  të ndahesh nga këto forma!

Nuk ke durim sa duhet të  heqësh dorë?

Po si ke durim të mjaftueshëm të bësh pa Zotin? 

Nuk mund të heqësh dorë  nga pija e errët e dheut?

Po si mund të mos pish nga ky burimi tjetër? 

Ti sheqtësohesh, thua, kur nuk pi prej

fermentimit të botës. Por nëse për një cast

të shihje bukurinë  e ujit të qartë të Zotit

do të mendoje se është  lëng plot balsam.  

Afërsia me të Dashurin është nuri i jetës tënde.

Martohu me të Dashurin. Lëre gjembin e egos

të rrëshqasë prej shuallit të këmbës. 

Sa clirim të jesh bosh!

E që Zoti më pas të të japë jetë. 

Kur qëndron i lidhur pas mëndjes dhe dëshirës, ngecesh

në baltë si një  gomar pa sy. 

Vazhdo t'i marrësh erë  këmishës së Jusufit.

Mos u kënaq me dritën e marrë borxh.

Lër të shkëlqejë  fytyra dhe vetulla jote në bashkim me Të. 

***  

Nata e martesës 

Ditën që do të  vdes, shtroja ime do të vazhdojë

por mos mendoni se zemra ime është ende mbi dhe!

Mos vajtoni dhe mos më  mëshironi: “ah sa keq, sa mjerë!” 

do të bini në kurthin e djallit -  ah sa keq, sa mjerë.

mos qani “Ah, iku!”  në varrimin tim -

pasi për mua kjo është  një kohë e takimit të gëzuar

mos thoni “Lamtumirë” kur të më shtini në varr -

një perde është  për bekimin e përjetshëm. 

Ju e patë “të zbresë” - tani shiheni të ngrihet 

A është agu dhe perëndimi të rrezikshëm për hënën e diellin?

Juve ju duket si rënie, por është ngritje;

qefini duket si burg, por do të thotë liri. 

Cila farë ra në  tokë dhe nuk mbiu aty?

pse dyshoni për fatin e farës së njeriut? 

Cila kovë nuk erdhi pa u mbushur nga ujënaja?

Pse duhet Shpirti i Yusafit të ketë frikë nga ky pus? 

Mbylleni këtu gojën tuaj dhe hapeni nga ana tjetër

ashtu që himnet tuaja të luhen në As-kurrë-tokën.